فصل هفتم : نبوّت اصل دوم از اصول اعتقادى كه مورد پذيرش همهء مسلمانان است اعتقاد به نبوت و پيامبرى كسانى است كه از جانب خدا براى راهنمايى و هدايت بشر آمده‌اند . هدف از خلقت انسان تنها اين نيست كه مدتى در جهان زندگى كرده ، از نعمت‌هاى آن بهره‌مند شده ، آنگاه از اين دنيا برود ، بلكه انسان بايد در اين جهان تكامل پيدا كرده و لياقت رسيدن به مقامات بلند جهان آخرت را پيدا كند . رسيدن به اين هدف بدون برنامه‌ريزى و وجود مربّيان آزموده و آگاه امكان ندارد . حال اين قانون را چه كسى بايد تنظيم و تدوين كند ؟ جوابش روشن است ؛ كسى كه به تمام خصوصيات روحى و جسمى و عواطف انسان آگاهى و شناخت داشته باشد ؛ چنين اطلاعاتى از انسان تنها در اختيار خالق و به وجود آورندهء او قرار دارد و هر كس به جز خدا قانونى را براى كمال انسان تدوين نمايد پس از گذشت مدتى نقص آن قانون مشخص مىگردد ، خصوصاً اين كه منفعت‌طلبى قانون گذاران بشرى هرگز اجازه نمىدهد كه از منافع خود و وابستگانشان چشم‌پوشى كنند و به همهء افراد بشر به يك چشم نگاه كنند .